HABER MERKEZİ
Lübnanlı yazar ve hukukçu Peter Germanos, Türkiye'nin son on yılda Suriye ve daha geniş Levant coğrafyasında izlediği politikanın, modern Orta Doğu tarihinde nadir görülen bir stratejik başarı ortaya koyduğunu yazdı.
Dış basında yer alan analizde Germanos, Türkiye'nin özellikle 2018 itibarıyla son derece zor bir güvenlik ortamıyla karşı karşıya kaldığını hatırlattı. Güney sınırının fiilen kuşatıldığını belirten yazar; bir yanda Rusya-İran-Esad ekseninin İdlib ve Suriye çölü üzerinden ilerlediğini, diğer yanda ise ABD Merkez Kuvvetler Komutanlığı'nın (CENTCOM) açık desteğini alan terör örgütü YPG yapılanmasının bulunduğunu vurguladı.
"BENZER DURUMDAKİ ÜLKELER GENELDE YENİLDİ"
Analizde, benzer jeopolitik baskılarla karşılaşan devletlerin çoğunun geri çekilmek zorunda kaldığı ya da ciddi nüfuz kaybı yaşadığı ifade edildi. Germanos'a göre Türkiye ise bu tabloya rağmen stratejik bir gerilemeyi değil, aksine nüfuzunu artırmayı başardı.
DİPLOMASİ-İSTİHBARAT-ASKERÎ EŞGÜDÜM
Lübnanlı yazar, Ankara'nın diplomasi, istihbarat servisleri ve askerî komuta arasında güçlü bir eşgüdüm kurduğuna dikkat çekti. Türkiye'nin büyük güçlerle doğrudan savaşa girmeden, iki ana tehdidi de kademeli biçimde etkisizleştirdiğini savundu.
Bu kapsamda, Moskova ve Tahran'ın ölçülü diplomasi ve sınırlı güç kullanımıyla dengelendiği, Washington'un desteklediği YPG/SDG yapısının ise süreklilik arz eden askerî operasyonlarla zayıflatıldığı kaydedildi.
"İŞGAL DEĞİL, KONTROLLÜ DEVLET İNŞASI"
Peter Germanos, Türkiye'nin Levant'ta işgal veya ilhak yerine, kendi güvenlik doktriniyle uyumlu yerel aktörler üzerinden kontrollü bir devlet inşası modeli izlediğini belirtti. Bu yaklaşım sayesinde Suriye'nin, Türkiye açısından bir tehdit alanı olmaktan çıkarak tampon bölge ve stratejik etki alanına dönüştüğünü ifade etti.
"TÜRKİYE SIRADAN BİR BÖLGESEL AKTÖR DEĞİL"
Lübnanlı yazara göre, Rusya, İran ve ABD'nin bölgesel mimarileriyle aynı anda mücadele edilerek elde edilen bu sonuç, Türkiye'yi farklı bir kategoriye taşıyor.
Germanos, Türkiye'nin artık Levant'ta faaliyet gösteren sıradan bir bölgesel güç değil, doğrudan emperyal bir yönetim kurmadan yakın çevresinin siyasi düzenini şekillendirebilen ender modern devletlerden biri hâline geldiğini savundu.