Dünyada jeopolitik satranç tüm hızıyla sürüyor.
Orta Doğu'da Hürmüz, Bab-el Mendeb manşetlerden inmezken dünyanın diğer ucunda etkisi uzun yıllara dayanacak büyüklükte stratejik hamleler yapılıyor.
Neo-kolonizasyon demiştik.
İspanya koloniyal günlerine geri dönüyor gibi görünüyor.
Dile kolay.
15 anlaşma.
Çin Halk Cumhuriyeti'nin İran ile yaptığı içeriği bilinmeyen anlaşmalar dizisi kadar.
Ancak bunların içeriği gizli değil.
Tabii ki yazılarımızda '21. yüzyılın petrolü' ismini verdiğimiz 'kritik mineraller' mevzu.
Uydular ve yapay zeka altyapısı olmasa 21. yüzyıl ruhu tam olarak verilemezdi tabii.
Süresi on yıllarca sürecek.
Ülke ise Brezilya.
'Neden Brezilya?' sorusunun cevabı çarpıcı.
Gezegendeki en büyük ikinci nadir toprak rezervine sahip.
Brezilya'daki en büyük üç yabancı yatırımcıdan birinin halihazırda İspanya olduğu belirtiliyor.
Rekabet büyük.
Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği, Hindistan ve Çin yönünü bu coğrafyaya çevirmiş durumda.
Ne de olsa 'akıllı', 'elektrikli', 'çipli' her ürün bu ülke topraklarındaki rezervlerle işliyor.
Sahip olduğu enerji rezervi ise ayrıca değerine değer katıyor ülke topraklarının.
Ancak neo-kolonizasyonun öncekinden bir farkı var Brezilya'da.
'Minerallerimize erişim var ancak işlenmesi Brezilya'da olmak koşuluyla'.
Ha tabi başka bir iddia daha var.
Dengeleme ya da 'kaldıraç'.
Neye karşı mı?
Tabii ki Donald J. Trump başkanlığındaki Amerika Birleşik Devletleri ile anlaşmanın müzakereye.
İspanya içinse ilginç bir ifade kullanılıyor:
'Avrupa'dan kopmadan Avrupa'dan uzaklaşma'.
Atlantik ittifakının üzerinde 'kara bulutlar' dolaştığı aşikar da benzer durumun Avrupa için olduğu iddiası jeopolitik satrancın her kıtada, her denizde, hatta uzayda olduğuna işaret ediyor.
