Köyün meteoroloji uzmanıydı Şükrü amca. Her zaman yanında taşıdığı maarif takvimini cebinden çıkarır, yarın veya birkaç gün sonra hangi hava hadisesinin yaşanacağını büyük bir gururla haber verirdi etrafındaki insanlara. Bitmek nedir bilmeyen kara kışın bir vaktinde ilk cemrenin havaya düştüğünü haber verdiği zaman, köylüler artık kışın sonuna yaklaşıyoruz diye sevinirlerdi. Meşhur takvimini çıkarmak üzere elini cebine atarken bir yandan da uyarırdı. "Hemen umutlanmayın, bir fırtına daha var. Takvim öyle diyor". Diliyle ıslattığı şehadet parmağı takvimin sayfalarını çevirirdi o sırada. "Hah, buldum" dedikten sonra askerde "Ali okulu"nda öğrendiği Türkçesi ve "çakır-çukur heceleme devri"nden kalma okuması ile "Qo-ce qoa-rî so-ğu-ğî" derdi. Bildiğiniz "kocakarı soğukları". Araplar "Berdu'l Acuz" derler. Bizim oralarda Kürtçe "Gîskê pîrê" adı verilen fırtına. Kocakarının oğlağı yani. "Berdu'l acuz" ve "kocakarı soğukları" tesmiyesinin altını dolduran hikayeler vardır mutlaka, ama ben bilmiyorum. Yaşlı kadının oğlağının hikayesini ise çokça dinlemişliğim var. Birazdan anlatacağım. Şükrü amcayı ve meteorolojik öngörülerini hatırlamamın sebebi, nevruzdan sonra memleketteki kız kardeşimle telefonda görüşürken buralarda gîskê pîrê fırtınası var demesiydi.
Hikaye şöyle: Köyün birinde yaşlı ve huysuz bir kadın (Pîrê) yaşarmış. Kimseyi dinlemez, uyarıları dikkate almaz, tecrübesine, görmüş geçirmişliğine pek güvenirmiş. Az biraz da tevekkülü zayıfmış anlaşılan. İşte bu yaşlı kadının bir oğlağı varmış. Kışı geçirmesi için gerekli olan tüm hazırlıkları yapmış ve adeta gün, ay hesabını yaparak lazım olan yemi, otu, samanı hazırlamış. "Hesaplamalarıma göre bu yem oğlağı nevruza çıkarır" demiş. Komşular, "o kadar kesin konuşma, mümkünse biraz daha saman, ot tedarik et. Kıştır bu, tam bitti dersin, fırtına kapıyı bacayı tutar" demişler. Ama nafile, hesaplarına, tecrübesine çok güvenen kocakarı uyarıları dikkate almamış, "nevruz dedik mi artık bahardır" demiş. Gerçekten de tam nevruz günü yaşlı kadının samanı, otu falan bitmiş. Bu arada bahar da yüzünü göstermiş. Yaşlı kadın, dere kenarlarında karların erimesiyle ortaya çıkan ve yeşil yeşil göz kırpan çimenleri görmüş ve oğlağını otlamak üzere salmış. Fakat aniden hava bozulmuş, kardan, fırtınadan göz gözü göremez olmuş. Oğlağı zor da olsa içeri sokabilmiş ama fırtına da bu senenin nevruzdan beri hala devam eden İstanbul yağmurları gibi günlerce devam etmiş. Zavallı oğlak açlıktan ölmüş. Yaşlı kadın da ne kadar güçlü, hazırlıklı, tedbirli olunsa da tabiat kanunlarıyla baş edilemeyeceğini acı bir tecrübeyle öğrenmiş.
ABD'nin başında böyle bir "koca herif" var. İnatçı mı inatçı. Gücüne, filolarına, radarlarına, üslerine, dünyanın her yerindeki müttefiklerine pek güveniyor. İstemeseler de dediklerimi yapmak zorundadırlar diye düşünüyor. Bu kadar hafif değil müttefikleri hakkında kullandığı ifade, biliyorum ama hani buraya da yazılacak gibi değil. İşte bu pîro (Bilmeyenler için söylüyorum, Kürtçede eril-dişil ayırımı var. Mesela yaşlı kadınlara "pîrê", yaşlı erkeklere de "pîro" denir) Hürmüz boğazının kıyılarında parıldayan yeşil yeşil petrole, oradan elde edeceği dolarlara bakıp salıverdi uçak sürülerini. Gel gör ki, nevruz mevsiminden beri tutulduğu fırtınadan kurtulmak için bir yol bulamıyor. Müttefikler desen, oralı olmuyorlar. Adamda tevekkülden de eser yok. Yaşlı kadının oğlağının akıbetine uğraması uzak bir ihtimal değil.
Bence yüzyıllardır İran'la komşu olan Türkiye'nin uyarılarını dikkate alsaydı, bu mevsimde Hürmüz'ün sularının serin olduğunu, bu yüzden nevruzda Hürmüz boğazına girilmeyeceğini bilirdi. Tevekkülsüz "Pîro", Netanyahu'dan başka kimseyi dinlemiyor ki. Onu da niçin dinlediği malumunuz.
